Ve elinden tutulan çocuk çıkıyor. Aralarında üç metre kalmıştır artık.
….
Yardım çağrısı yapmayan, nefret ve şaşkınlık duyguları içinde olmayan ve sargı bezine sıkıca yapmışmış olan Alan duvara çarpa çarpa çıkarken onları seyrediyor. Hepsinin mutluluğu, birdenbire geleceğe inanmaya başlamaları ve yüzlerindeki ışık saçan gülümsemeler onun yaşamının eseri. İki metre ötesinde ablası gülümsüyor. Madam Tuvache onun yaklaşmasını seyrediyor, birdenbire kendi annesi okulun avlusuna geliyor sanki.
Alan görevini yerine getirmiştir. Elini bırakıyor birden!
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Fakat dostlarım, dedi Sokrates, düşünmemiz gereken bir şey var. Eğer ruh ölümsüzse, ona sadece bizim ‘hayat’ adını verdiğimiz zaman süresince değil, zamanın tümü süresince özen göstermemiz gerekir ve bunu ihmal edenler korkunç tehlikelerle karşı karşıya kalırlar. Öte yandan ölümün her şeyden kurtulmak anlamına gelmesi kötüler için beklenmedik bir nimet olurdu, çünkü ölürken ruhlarından kurtulacakları için, bedenleriyle birlikte kötülüklerinden de kurtulacaklardı.