"Alaca bir at koşar içimde
Zamansız, mekânsız nefese doğru"
Dizleriyle başladığı şiiri
"At vuruldu; içim paramparça Rüveyda"
Dizeleriyle bitirir şair. İncinmenin, umudunu yitirmenin en naif dile getirilişi budur bana göre. O kadar güzel işlemiş ki şair her dizeye sevdayı. Okudukça biz de böyle sevilir miyiz düşüncesi doğuyor insanın içine. Sevmenin zamanın ve mekânın dışında kaldığını düşündürürken şair bir yandan da okurunu da kitap elindeyken zamanın ve mekânın dışında tutmayı başarabiliyor. Her bir şiiri ayrı güzeldi kesinlikle okunmalı:)