İnsan, aydınlık bir yere girip herhangi bir ağaca tırmanmış ve oradan sonsuz mekanı bütün çıplaklığıyla seyrediyor. Ama şunu da çok iyi görüyor ki orada bir tane dahi ev yok ve olamaz. Sonra bir çalılığa girip karanlığı görüyor ve burada da hiçbiri yok.
Neyin iyi ve mecburi olduğu konusunda hüküm verecek olan hakimlerin ve insanların sözleri değil, ilerleme de değil, bu konuda hüküm verecek biri varsa o da ben ve kalbimdir.