Firavun, bir faninin gıpta edeceği her türlü nimete sahipti. Ama Kızıldeniz’in dibinde, son nefesini alıp son nefesini verdiğinde “Âmentü/iman ettim” ve “Ene mine’l müslimin/ben Müslümanlardan oldum” dedi. Firavun’un bu ifadelerinde insan için en büyük iki nimetin ikrarı ve ilanını saklıdır. Bu iki nimet iman ve İslam’dır. Diğer bütün nimetler bu iki nimetle anlamlıdır, güzeldir, hoştur. Eğer bu iki nimet elden gitmişse diğer bütün nimetler anlamsızdır, hükümsüzdür, boştur. Ondan sebep çokça tekrarladığım ve bu bahsettiğim hakikati en özlü şekilde ifade ettiğini düşündüğüm bir beyti burada zikretmezsem mesele eksik kalacak
"Gam değildir gide dünya kala din
Gam odur ki kala dünya gide din"
Bu sebeple en güçlü basiret, en derin feraset, en büyük saadet ölmeden önce ölebilmek, ölürken değil yaşarken görebilmek, ölümle Allah’a dönmeden önce hayattayken O’na dönebilmek, O’nu bilebilmek, O’nu bulabilmektir
Demem o ki; yaşam tek sıkımlık bir barut... Ve har vurup harman savurup, es geçip, yan çizip, sırf gününü gün edip, “En Sevgili”yi reddedip, en sevimsizi seçip, gelip geçip, doğup ölecek kadar hedefsiz, sebepsiz, kıymetsiz değil. Kulluk sebeb-i hayattır. Kulluk, insan izzetine yakışan bir hayatın ruhudur. Kulluk ruh dünyasının sürurudur. Kulluk Allah’ın insanlar üzerindeki hakkıdır
Kur'an'a göre her inkârcı bir tür ölü, her inkâr ediş de bir tür ölümdür. Bundan dolayı Peygamberimizin davetini inkâr eden kafirlerden bahsederken Allah Peygamberimize hitaben şöyle buyuruyor: 'Şüphesiz sen ölülere duyuramazsın. Arkalarına dönüp kaçarlarken sağırlara da çağrıyı işittiremezsin. Körleri sapıklıklarından vazgeçirip doğru yola getiremezsin. Ancak ayetlerimize inanıp da Müslüman olmuş olanlara duyurabilirsin.' (Neml, 80-81) Yani gözü olduğu halde hakkı görmeyen, kulağı olduğu halde hak söze kulak vermeyen, dili olduğu halde hak sözü söylemeyen, haksızlığın karşısında şeytan-ı ahraz kesilen, aklı olduğu halde düşünmeyen, kalbi olduğu halde iman etmeyen, Allah'ın insana en büyük nimetlerinden biri olan iradesini kullanmayan kimse maddeten canlı olsa da manen ölüdür.