"Ben bugün çok fazla yanlış yaptım Khaleesi,"
"Maçın ortasında tribüne çıkmak yanlıştı, koça başkaldırmak yanlıştı... Ama en büyük yanlışım, seni bu kadar yakınımda tutarken daha önce öpmemiş olmaktı."
"Vücudum sahadaydı, paslar atıyordum, oyunlar kuruyordum ama
aklım öoktan o tribünlerin en üst basamağına, o un kurabiyesi kokusunun yanına çıkmıştı bile. Şimdi hayatımın en hızlı, en kusursuz antremanını yapmak zorundaydım. Çünkü her saniye Mine'den çalınmış bir ömür gibi geliyordu."
“Şimdi. Eğer o koltuğa geri dönersen, ben de o sahaya döneceğim. Ama eğer istersen, şu an bu zırhı üzerimden atar ve el ele bu stadyumdan çıkıp gideriz. Dünya umrumda değil Khaleesi, benim için sadece sen varsın.”
"Git. Git ve onlara neden senin en iyisi olduğunu, neden benim kahramanım olduğunu göster.”
“Babana çok benziyorsun. Gelişimden bu kadar mutlu olacağını, beni bu kadar sıcak karşılayacağını hiç düşünmemiştim.”
"Sen sadece gelmedin Mine. Seninle beraber aylar sonra, belki de annemin gidişinden beri bu eve uğramayan bir şey daha geldi ve babam bunu saniyeler içinde fark etti.”
"Ne o?”
"Mutluluk…”
“Sanırım bir tek bana alerjin yok. İyi ki de yok.”
"Peki senin? Senin yok mu mu hiçbir şey alerjin?”
"Artık var. Sana alerji yapan her şeye, şu an şu saniyeden itibaren benim de alerjim var.”
“Dalga geçme benimle.”
"Tek başına bu kadar şeyle savaşmana izin veremem. Arkadaşlar bugünler için vardır.”