E

E
@19849fb
Lisans
163 okur puanı
Şubat 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Yazgı
Kabullendim yazgımı dingin bir mağlubiyetle Ey Umut! Terket yorgun bendenimi biten bu günle Çiçek bahçesi düşlemekle bahar gelmez elbette Gerçek bir çöle bakmanın verdiği acı kıyaslanamaz Gül bahçesi düşlemenin saadetiyle Lakin bu sahte saadet zamanla bırakır yerini kedere Öyle derin kedere boğulur ki ruh Artık kuru bir toprağa tamah ederek yaşamayı istemez bile Ey Ruh! Kabullen olmayacak senin çiçek bahçelerin böyle Sana ait olmayan bir şey için böyle kederlenme Kabul et Ey Ruh! Bu duygu kalacak sadece bir tahayyül olarak zihninde Kabullendim acı bir gerçeği böylece Ey ruhumun çiçek bahçeleri! Ey mavi gök! Ey parıldayan su! Biliniz ben vazgeçtim sizden! Sizin verdiğiniz sahte saadetten Ey hayat! Hak etmiştim bahçelerinde yaşamayı saadetle Biliyorum ama gelmeyecek bunlar istemekle Aşka inat, sevgiye inat, sevince inat Vazgeçtim böylece sahte saadetten Kederle, kinle, nefretle öleceğiz Sevgi, aşk ve mutluluk arayarak tükenmeyeceğiz
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sevgi yanılsaması
Annem bir gün elinde bir orkideyle eve geldi. Orkideyi satan kişi “Orkide en güzel çiçeklerdendir ama sevgini ve ilgini vermen lazım; yoksa solup gider.” demiş. Bu zarif çiçek her gözüme çarptığında bir süre hayranlıkla izledikten sonra usulca yanına yaklaşıp şunları söylerdim: “Ah güzel çiçek... Solacaksın biliyorum. Keşke seni severek yaşatabilecek gücüm olsaydı.” Elimden geldiğince onunla ilgilenmeye çalıştım. Ama nasıl sevilirdi bir canlı bilmezdim. Zamanla usul usul soldu bu güzel çiçek. Annemin bütün çabalarına rağmen bir daha da filizlenmedi. Küçük Prens'i okuduğumdan beri aklımda dolanan şu cümleyi anımsadım "Bir çiçeği büyüten sevgi, insanı değiştirmez mi sanıyorsun?" Evet demiştim sevgi muhteşem bir şey ve her şeyi değiştirebilecek güce sahip. Gençtim... Bir gençlik umudu dolaşıyordu damarlarımda. İnandım sevgimin her şeyi değiştirecek gücü olduğuna. Sevdim sevilmeye layık gördüğüm her şeyi; çiçekleri, çocukları, masum hayvanları, iyi bir adamı... Lakin kimsenin hayatına dokunacak muazzam bir etkisi olmadı sevgimin. Hoyratça sevgimin; birilerine iyi hissettirecek, dünyayı değiştirecek, üzgün bir insanı sevindirecek, bir çiçeği açtıracak etkisinin hiçbir zaman olamayacağını kabul ettim zamanla. Hayatımı anımsatmıştı bu çiçek bana. Ben de solmuştum bir köşede, sessiz sedasız. Gerçi hoş, hiç çiçek açtığımı da hissetmedim; buna solmak denir mi, bilmem. Kendimi büyütmeye mecalim yokken açan çiçekler görmek istedim çevremde.