Senden aldım huzurlu uykularını.
Yerine ne koyabilrdim ki...
Zamanıma yetiştiğin için teşekkür etmeliyim.
İşte, gerçek bencillik budur.
Eskimiş, buruşturulmuş bi çiçek gibiyim.
Zamanla solmuşum içten içe...
Sert, dayanıklı ve hatta kaskatı görünüyorum, farkındayım. Bi tutsan kırılacağımdan habersiz.
Elleri üşüyordu.
Tutup ısıtasım vardı,
Korkmuştu...
Zoraki de olsa bi kez sarıldım
Bu benim tek tesellimdi...
Tanıştırayım, bu yeni kalemim ve günümün ilk cümlesi.
Kalemi almak kolaydı ama yazmakta kararsız sanırım. Belli ki kendimle konuşurken "sen" konusuna kulak kabartmış. Ve onu kavrayan ellerim soğuklara uzanmanın sancısı içinde...
"Her şeyi başaramazsın" demişti.
Başarmak değil iz bırakmaktı tüm isteğim.
SavunmasızSokrates