Duygu
@1Duygu
Yaşayışta sadelik, düşüncede ihtişam.
1315 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
İlk bakışta huysuz ve katı kurallarla yaşayan bir adamın hikâyesi gibi görünse de, sayfalar ilerledikçe okuru insan ruhuna dair derin ve dokunaklı bir anlatının içine çekiyor kitap. Yazar, sıradan
Hakkındaki onca övgüye rağmen benim için fazlasıyla abartılmış, dağınık ve yorucu bir okuma deneyimi oldu. Gerçek bir suç hikâyesinden esinlenmesi, kadınlık ve yemek kültürü üzerinden patriyarkayı sorgulama iddiası, kitabı teoride ilgi çekici kılıyor; fakat pratikte bu iddiaların neredeyse hiçbiri tatmin edici bir şekilde karşılık bulmuyor.
Romanın en büyük problemi, anlatacak hikâyesinden çok anlatmak istediği fikirlerle meşgul olması. Ancak bu fikirler derinleştirilmek yerine sürekli tekrarlanıyor. Yemek sahneleri bir noktadan sonra sembolik anlamını tamamen yitiriyor ve metin, gastronomik detaylarla şişirilmiş bir tekrar döngüsüne giriyor.
Karakterler ise romanın en zayıf halkası. Ne anlatıcı ne de etrafındaki kadınlar gerçek, canlı insanlar gibi hissettiriyor. Psikolojik çözümlemeler yüzeysel, dönüşümler inandırıcılıktan uzak. Okur olarak karakterlerle bağ kurmak bir yana, onların neden böyle davrandıklarını bile tam olarak anlayamadan sayfalar ilerliyor. Bu durum, romanın duygusal etkisini neredeyse sıfırlıyor.
Sonuç olarak Tereyağı, güçlü bir fikirle başlayıp, onu süredüremeyen bir roman. Uzunluğu, tekrarları ve yüzeyselliğiyle okuru yoran; bitirdiğinizde ise geriye anlamlı bir iz bırakmayan bir kitap. Ve sonunun da bir şeylere bağlanmasını isterdim. Benim için bu roman, “neden bu kadar övüldüğünü anlamadığım” kitaplar listesinde yerini aldı.
Hikayeler Japonya'da bir tapınağın arkasında aniden beliren Alacakaranlık Çarşısı'nda gizemli bir “Sihirli Şeker Dükkanı” etrafında şekilleniyor.Bu dükkânın sahibi Kogetsu, tuhaf güçlere sahip şekerler satıyor. Her şekerin ardında alıcısının ruhsal durumuna denk gelen bir anlam, bir değişim yatıyor.
Kitap boyunca farklı karakterlerin bu dükkânla yolları kesişiyor ve her biri “ihtiyacı olan şekeri” alırken aslında kendi iç dünyalarıyla yüzleşiyor. Bazılarında umut, bazılarında pişmanlık ya da içsel karanlıklarla mücadele ortaya çıkıyor. Anlatım dili sade, akıcı. Bu, hikâyelerin okunmasını kolaylaştırıyor. Okuyucu olaylara takılmadan karakterlerin iç dünyasına odaklanabiliyor. Her karakterde okuyucunun kendinden parçalar bulabileceği duygular işleniyor: keder, yalnızlık, umut, bağışlama… Mesajlar doğrudan olmasa da hislerle aktarılıyor.
