Umarım Hades'ini arayan Her Persephone onu bulur :)Edebiyat
Demir, Namıdiger Hades İnferno'nun mimarı ve yaratıcısıdır. Inferno ise dışarıdan şirket binası gibi görünen ancak Dante'nin İlahi Komedyası'ndan ilham alınarak tasarlanan dokuz katlı bir cehennemdir. İçerisindeki dokuz katta farklı günahlar, eğlenceler ve hazlar vardır. Ve buraya giren herkes gizlilik sözleşmesi imzalamaktadır.
Helen (Demir'in tabiriyle Persephone) güçlü bir sosyal medya kitlesine sahip olan, kitaplar yazan bir cinsel terapisttir.
Helen kız kardeşi Alin'in ortadan kaybolmasıyla son geldiği yer olan İnferno'ya giriş yaptığında ortalığı birbirine katmak üzeredir.
Demir Helen'e yardımcı olmak adına kurallarını esneterek kız kardeşinin bulunduğu cehennem katına onu götürür. Ancak sehvet katı olan 2. Katta çiftler odalarına çekilmiştir ve belirli bir süre orada kalacaklardır. Birlikte beklemeye başlayan Demir ve Helen sohbet ederlerken aralarında çekim neredeyse somut bir hal alır.
Belirli bir sürenin ardından odaların kilitleri açılır ve çiftler çıkmaya başlar. Ancak Alin ortalarda yoktur. Şaşırtıcı bir şekilde odalarının kapısı açılmamıştır. Bir terslik olduğunu fark eden Demir odanın kapısını açtırdığnda odada bir ceset vardır ve Alin içeride değildir.
Yazar İnferno'yu gerçekten nasıl tasarladı bilemiyorum. Harika bir hayal ürünü olmasının yanı sıra zekice tasarlanmış Mitoloji ve Sanatla harmanlanmış müthiş bir şey. Zaten bu yazardan en sevdiğim şeylerden birisi kurgularına sanat, mitoloji, tarih gibi unsurlar ekleyerek zengin bir içerik çıkarması ve bunlardan anlamlı metaforlar sunması.
Demir ve Helen karakteri gerçekten dantel gibi özenle işlenmiş. Her iki karakterin duygu dünyası o kadar iyi geciyor ki okuyucuya kendinizi o an onlardan biriymiş gibi hissediyorsunuz.
Özellikle bu ikili arasındaki çekim öyle usta bir dille anlatılıyor ki okurken
"Nebula, bir patlamayla başlar. Kaosla. Yok oluşla. Sonra o kaosun içinde yeni yıldızlar doğar. Aşk da tam bir nebuladır. Önce insanı yakıp kül eder, sonra içindeki her seyi yeniden yaratır."
Spoilera DokunmakEdebiyat
Eğer başlıktan anlamayan varsa bu yorum SPOİLER ICERIYORRRR
Bazen bütün dengeler değişir.
İlk kitapta birinci Ece haklı ve masumdu.
Çağatay ise ideal erkek arkadaştı.
İkinci kitapta ikisine fazlasıyla gıcık oldum.
Birbirleri için evren değiştiren bu iki aşık(şüpheli) yıllar sonra tekrar bir araya geldiklerinde sakladıkları, sustukları ve affettikleri şeylerin yanında bencil iki insana dönüştü.
Aşk mı? Saplantı mı? Bağımlılık mı?
Bu soruların cevabını bulamadım.
Birde bu evrenleri değiştirirken bütün hasarı neden hep Ece aldı? Hadi Alaz dolandırıcılar kralı ama Mete ve Çağatay'da evren değiştiriyordu? Ufacık bir morarma olmadı onlarda?
Bunu söylediğime inanamıyorum ama ikinci Ece kitapta içimi parçalayan tek kişi oldu.
Çabalaması, inanması, yalnızlığı ve sonu gerçekten kalbimi kırdı.
İlk kitapta bu kişiden nefret etmiştim birde.
Çok garip bir şekilde birinci Ece'nin Çağatay'la ilgili öğrendiklerinde ona üzülemedim.
Hatta birinci Eceyle empati kuramadım bile diyebilirim.
Çağatay ve Tolga bu kitap serisinde nefretimi kazanan kişiler.
Hatta bu konuda Çağatay önde benim için.
Alaz'a bayıldığımı söylemek isterim ama onun sonu oldukça barizdi.
Yinede bazı şeyleri nasıl başardığı sır olarak kaldı.
Mete, ikinci Ece'den sonra üzüldüğüm kişiydi.
Tam olarak yaşanması mümkün olan şeyler yaşanamadı.
Yaşananlardan ise haberi olamadı.
Neyse en azından o her şeyden habersiz sıfırdan bir sayfa açtı ben burda yorum yazarken ajjsjdhd
Olaylar tahmin ettiğim yönde ilerledi.
Birilerinin canının yanması gerekti bu hikayede.
Paralel evrenler arası bir aşk üçgeninde herkesin mutlu olması fazla ütopik olurdu zaten.
Kitabı okurken duygudan duyguya sürüklenip karmaşık bir hale geldim.
Bence Sezin'in istediği de okuyucuya tam olarak bunu hissettirmekti.
Haklı haksız karıştı.
Masumiyet
