Saçlardaki beyazlar artınca, nefesin yetmeyince, dilindeki kelimeler boğazında yumru olunca, gecelerin gündüzlerinden uzun olunca kabul ediyosun yavaş yavaş kalbinin yorulduğunu.
Dayanmakla tükenmek arasındaki çizgi kalbinin yorgunluğunu kabul edip, kalbinin bedeninden daha yaşlı olduğunu anlayınca siliniyor.
Susmak her zaman yüktür bence.
Sanırım en çok affedilmesi gerekeni yani kendisini affetmekte zorlanıyor ve en çok sevmesi gerekeni yani kendisini sevmekte zorlanıyor. Sağır kulaklar duymadı, duvarlar çiçek açmadı diye kendini suçlamak haksızlık değil mi kendine?