Onu çok seviyordum.İçimde bütün bir dünyayı sevecek kadar çok muhabbet bulunduğunu hissediyor ve bunu nihayet bir yere sarf edebildiğim için kendimi mesut sanıyordım.
Bu karanlık bu sıkıntılı manzara ne kadar güzeldi!İçime çektiğim bu ıslak hava ne kadar tazeydi!Yaşamak,tabiatın en küçük kımıldanışlarını sezerek,hayatın sarsılmaz bir mantıkla akıp gidişini seyrederek yaşamak;herkesten daha çok daha kuvvetli yaşadığını bir ana bir ömür kadar hayat doldurduğunu bilerek yaşamak.Ve bilhassa bütün bunları anlatacak bir insanın mevcut olduğunu düşünerek,onu bekleyerek yaşamak...