Emine Boyner, elinde bir pırlanta ya da gösterişli bir zenginlik simgesi taşımayı değil; toprağın rahmetini, Anadolu’nun kadim bilgisini ve insanın özüne dönüş hikâyesini taşımayı seçen bir yolcudur. Modern dünyanın hızla unutturduğu kökleri yeniden hatırlatırken, toprağın bereketini, şifasını ve geçmişten bugüne taşınan kültürel mirası insanlarla buluşturuyor. Onun hikâyesi; gösterişten çok hakikatin, tüketmekten çok üretmenin ve uzaklaşmaktan çok toprağa yeniden yakın olmanın hikâyesidir. Anadolu’nun kadim sesini bugünün insanına ulaştıran genç bir köprü gibidir. instagram.com/emineboynerr?ig...
Sen gelince aklıma ışıkları açıyorlar kuyunun dibide.Kalbim teslim oluyor,Nabzım atmıyor,herkes bir panik bir panik, Ama ben öyle mutluyum ki üstüne nefes bile almak istemiyorum.
Biz ay ışığında yıldız tozlarıyla küçük kız
Masum rüyaların içinde kaybolmuş bir iz
Sen gökgürültüsü, bombalar altında yalnız
Yüreğin parçalanırken susar mı gökyüzü biraz?
Biz kuyruklarda, petrol borsasında hayat
Senin gözlerinde yangın, bizde sahte bir rahat
Kaderdir demek yetmez, bu nasıl bir imtihan
İnsan olmak gerek bazen, susmak değil her zaman
Ağlama bebek, ağlama
Bak gökkuşağı doğar ufukta
Karanlık ne kadar büyüse de
Bir umut saklıdır toprakta
Ağlama bebek, ağlama
Güneş yeniden doğar aslında
Biz toprağın çocuklarıyız
Çiçek açarız yarınlarda
Bir anne çığlık çığlığa, yırtar geceyi sesi
Bir baba son yolculukta, omzunda kaderin yükü
Geride birkaç yanık resim, solmuş hatıralar
Ve çokça kirlenmiş dünya, suskun kalan insanlar
Toprağın çocuklarıyız hepimiz, aynı kökten
Bir damla gözyaşı düşer, büyür sessizce içten
Kimimiz savaşta kayıp, kimimiz sessiz suçlu
Ama bir çiçek açar yine, umutla, inatla
Işığın olsun da yüreğinde Rahmandan,Güzelliğine imrenir Orkide Çırağanda balkondan. Zerafet kalbinde senin,emin ol HAK razı giydiğin hırkandan.Nur olur açarsın sen, Dipsiz kuyu zindan dan❤️
İnsan nefesi küçük bir sırdır, rüzgar onun büyüğü, Sur ise en büyüğüdür. En büyüğüne hazırlanmak için en küçüğünü kontrol etmek gerekir.