Müslüman olmak beni, kendimi bildim bileli içine düştüğüm yalnızlıktan çekip çıkardı. Nasıl oldu? Yeni dostlar, aralarında kendimi emniyet içinde hissedeceğim kardeşler, ihvan bir cemaat mi buldum? Hayır. Yalnızlıktan kurtuluşum bir bakıma modern bir insan olmaktan kurtuluşum sayılır. Ben bu kurtuluş özlemimi 1964 yılında,
Dinsin dinsin benim çağdaş olmayan iğrenç yüzüm
diyerek ifade etmeye çabalamışım.
Reklam
O halde benim Müslüman oluşumda birincilik etmen insan-dünya ilişkisi midir? Hiç kuşkusuz, evet. İnsanın önemine, değerine inanmak... ; nerede insanlar önemsiz ve değersiz kılınıyordu ise ben orada yoktum.
Kime hesap verilecek? Kim beni yargılayacak? Eğer hata ve yanlış içindeysem beni kim bu halimle kabul edebilir?
Neden çırpınıp duruyorum? Acaba insanın hep korku ve tedirginlik içinde olmadan yürüyebileceği bir yol var mı?
Yaşadığım binlerce olay, o güne kadar iyi veya kötü bağlantılar içinde olduğum binlerce kişi benim öz kaygularım bakımından ne anlama sahiptir?
Reklam