Benim yalıtık ömrüm, anlamına vâkıf olduğum ve beni anlamlı kılan dünyanın güncel dünya olmadığı bilincine varmakla geçti. Güncelliği de, güncelliği dert edinene de yuh olsun!
Âteşin germiyyetinin surrunu duyur bize
Ki hilaf üzre anu kimdir gülistan eyleyen
Yelde kimdir geh nesîm ü geh sabâ zevkin veren
Gâhi huşm ile nice büldânu virân eyleyen
Kimdir anu bana göster şol sularda durmayup
Rûz u şeb yüz üstüne ask ile cevlân eyleyen
youtu.be/jV9B9DdkA9g
Şansım kendini tanımlıyor:
Hani birinin eşeği varmış, palanı yokmuş; palan bulmuş, eşeği kurt kapmış.
Birinin testisi varmış, su bulamıyormuş; suyu bulunca da testi kırılmış.
Sanki Werner Heisenberg'in belirsizlik ilkesine tâbi olmuş gibiyiz. Nerede olduğumuzu öğrenmeye çalışırken nereye gittiğimizin bilgisi elimizden kaçıyor, eğer nereye gittiğimizi bilme gayretine kendimizi kaptırırsak nerede olduğumuzu unutma tehlikesine uğruyoruz.
Yeni bir çevre "benim çevrem" olabilir miydi? Benim safiyane yaklaşımlarıma rağmen böyle bir vakıanın gerçekleşmeyeceğini bilmeliydim.
okur: (Her şey vaktini bekliyor. )