Şimdi düşünüyorum da, çektiğim onca aşk acısı, gelgitler, anlamakta hâlâ güçlük çektiğim bu inanılmaz olayın aksine, ne kadar da çocuksu ve masummuş. Karanlıkta yolunu bulmaya çalışan birinin boşuna çabalaması gibi...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ben planlarla beynimi patlatırken kader yapacağını yapmıştı bile.
Öfkeliydim. Ama aynı zamanda da çeşmenin başındaki şanslı adam olmak için neler vermezdim!
Kalbimde tatlı ve tuhaf bir acı hissiyle hep bi ümit, beklenti, belki biraz korku ama her şeye karşı bir merak...
Ben kendi sahnemde bile başrolü oynayamıyorken yan rollerin ne önemi vardı?
