Fatma
@1ftmsl
Başına buyruk, duyguları savruk
“Dünyada,” diyordu, kendi kendine, “şu dünyada ne iyi insanlar var.”
İnsanları sözleriyle değil hareketleriyle ölç!
“Kara sevda… Zor!”
“Kara sevda deli eder insanı.”
Bütün yorgunluğuna, içindeki bütün karanlığı karşın, yüreğine bir yerlerden bir ışık, bir aydınlık sızıyordu. Yüreğindeki kasveti dağıtan şeyin kendi de farkında değildi. Bu sevinç, bu sıcak ışıktan ileri geliyordu. Bu ışık nedendi?
Ağladıkça ağlıyordu. Ağlamaktan, yalnız, avazı çıktığı kadar ağlamaktan müthiş bir tat duyuyordu.