O her zaman yalnız biri olmuştu. Yalnızlık, onun hayatının bir parçasıydı. Ama bu yalnızlık, sıradan bir yalnızlık değildi; onun için bir tür güç kaynağıydı.
Öyle bir hayale meftûn olmuş ki gönül,
Dermanı inci tanesini andıran gözler.
Ser'i kıyâm ettirsem, gözlerim gözlere değer,
Lakin bende bu hak u liyakat neyler...