Yakalandığı hastalıktan dolayı sürekli kendini sorgulaması olsun ,yaşadığı hayatı istediği gibi yaşadığını düşünürken yaşayamadığını fark etmesi olsun, küçük bir çocuk gibi acı çekerken merhamet,şevkat beklemesi gerçekten beni çok üzen bir kitap oldu Çünkü herkes sanki ona çok kötü davranıyor, kimse onu sevmiyor önemsemiyor gibi geldi ama İvan İlyiç'te hasta olmadan önce çokta iyi biri değildi ama yine çok üzüldüm. Ölürken oğlunun karısının odasına gelmesi ve hastayken acıla çektirdiğini düşünüp bağışlayın demek isteyip onu bile söyleyememesi beni en çok etkileyen kısım oldu . Gerçekten ölümle burun buruna kalınca nasıl bir yol izlendiğini hissettim resmen okurken.
Ah be İvan ilyiç senide unutmayacağım.