Aynı gezegende yaşamak bazen garip geliyor bana, çoğu insanla
Ne sema bana ait ne de bu bastığım zemin
Onlar daha farklı bir toprağa basıyor, farklı bir hava soluyor sanki
Dünyadaki tüm toprak korkunç bir zelzeleyle ayaklarımın altından kayıyor gibi
Tutunamadım ne zemine ne zamana,
Bi’ çare, yükseldim göğe, tüm dünyayı dolaştım
Gün geldi, bulutlarla savaştım
Belki bulurum diye evimi, köşe bucak aradım
Nihayetinde koca dünyada ait olduğum tek yer bulamadım
Ülkesinde hiç bulunmamış bir sürgün gibi, ortalıkta amansızca dolaştım
En sonunda insanların arasına karıştım
Kalabalığın içindeki yorgun bir silüetten başkası değilim artık
Bir yabancının düşündeki silik karakterim
Gölgem bile benden çok uzaklarda, ulaşamıyorum
Ruhumsa avaz avaz bağırıyor, sesi çatallaştı
Duyuramıyorum kendimi hiçbir canlıya
Ben sürgün edilmiş bir hiçim, adımı bile hatırlayamıyorum.