“Kendine veremeyeceğin hiçbir şey yok bu yaşamda. Oysa hep dışarda arıyoruz, dışarıdan bekliyoruz ve maalesef öylesine zannettiğimizin tam tersine bir düzen ki bu, kendimizde olmadığına inandığımız bir şeyi, kendimizde bulamadığımız bir şeyi dışarıdan mümkün değil alamıyoruz ve başkasına da veremiyoruz. Nasıl verebilirim ki bende olmadığına inanıyorsam?”
“Korkan, ezik, çaresiz bu küçük kızı sarmalayacağım. O içine hapsolduğumuz daracık kutudan çıkacağız, her konuda oluşumuzun sorumluluğunu alacağız, büyüyeceğiz, gerçek bir yetişkin olacağız.”
“İnsanlık buna uyanmalı! Bir çakma karakter var, henüz küçücük bir çocukken onun özellikleri ne olarak yazıldı ise, haydi bakalım motor yaşam boyunca her an, her yerde aynı özellikleri sergilemeni sağlamak için çalışıyor. Hiç sorgulamıyoruz ki? Hep aynı düşünceleri satın alıyoruz ve aynı sahneleri yeniden yaşıyoruz.”