Öncelikle minik spoilerlar verdiğimi belirtmeliyim. Daha önce başlayıp tamamlayamadığım bu kitabı yarım bırakmama hastalığım üzerine geçenlerde bitirdim. Kitabın bir defa çok açık ve sade bir dille yazıldığını söylemeliyim. Boş zamanınızda 2 günde bitirebileceğiniz bir kitap. Ama bir yandan da çok sıkıcı. Diyalogların hep aynı şekilde ilerlemesi ve sitcom bir hikaye olması beni son derece bunalttı. John'un aniden hayatına giren eski arkadaşına karşı bütün kızgınlığını unutması ve o geldikten sonra 200 sayfa boyunca aynı odada geçen konuşmalara katlanmak biraz sabır gerektiriyor. En azından John'un o günden sonra bunu kendi üzerinde uygulamasını ve o yöntemlerin işe yaraması daha etkili olabilirdi.
Bana göre kitabın özü kendinizi nasıl daha iyi kandırabilirsiniz! Bardağın dolu-boş tartışmasında boş kısmının olmadığı iddia ediliyor. Olaylara hep iyi yönüyle yaklaşmak, anı yaşamaktan bahsediliyor. Yalnız bu kadar hedonizm birazcık fazla kaçmış. Onlar için felaket diye birşey olmadığı için felaketlere karşı önlem alma diye birşey de yok. Kitabı beğenen arkadaşlar acaba üzerlerindeki mal ve mülkleri satmaya başladılar mı merak etmeden geçemiyorum. Bilirsiniz bir yerden başlamak gerek.
Bunlar haricinde onlar gibi olumlu bir değerlendirme yapmam gerekirse, Sünger Bob'daki Patrick karakteri gibi ağzımdan salyalar akarak günlerimi boş bir şekilde geçirmek yerine bu düşünceleri öğrenmiş oldum. Ama benim açımdan da bakacak olursak bunun yerine bana daha çok şey katacak bir kitabın yerine bu kitabı okuyarak sınırlı ömrümdeki vakitten çaldım. Hangisini kabul ederseniz.