Mimnun
@1vahide
357 okur puanı
Kasım 2014 tarihinde katıldı
Reklam
Aslında o kadar önemli biri olmadığımız ortaya çıktığında neden üzülüyoruz ki?
Bunu temel bir aydınlanma hali olarak ele alsak daha iyi olmaz mı?İnanmak dediğimiz şey sonuçta insanın içinde başlattığı bir eylemdir.Ve güzelliğe, aşka inanmak kadar ayrılığa da inanmak, hazır olmak gerekir.Yani her güzelliğin sonunda bir kopuş, ayrılık pusuda bekler.Madem öyle, başımıza gelen bu gibi tatsızlıklara bizi kendi bilinmeyenlerimizle yüzleştiren hayırlı felaketler gözüyle bakmamız gerekmez mi?