Üstelik yeni bir enstrüman çalmaya başlamak kadar umut verici bir şey olamazdı. İnsana, çocuğunun doğumu bile o denli umut veremezdi. O doğumla gelen endişeler umudu elbet kirletirdi. Ama bir enstrüman çalmayı öğrenmek, geleceğe dair kurulabilecek en saf hayallerden biriydi. Çünkü o enstrümanda ustalaşana kadar insanın önünde her gün yeni bir yol açılırdı. Her defasında farklı bir yol... Bu da o İnsanın yarın kendini öldürmeyeceği anlamına gelirdi. En azından, ben böyle düşünüyordum.