Dünyada bir tek insana inanmıştım. O kadar çok inanmamıştım ki, bunda aldanmış olmak, bende artık inanmak kudreti bırakmamıştı. Ona kızgın değildim. Ona kızmama, darılmama, onun aleyhinde düşünmeme imkan olmadığını hissediyordum. Ama bir kere kırılmıştım. Hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi.
Bir insan bir insana herhalde yeterdi. Fakat o da olmayınca? Her şeyin bir hayal, aldatıcı bir rüya, tam bir vehim olduğu meydana çıkınca ne yapılabilirdi?
-" Şimdi ben gidiyorum. Fakat ne zaman çağırırsan gelirim.." dedi.
Evvela ne demek istediğini anlamadım. O da bir an durdu ve ilave etti:
-"Nereye çağırırsan gelirim!"