Karanlık damlıyor geceye,
Ruhumda yara izleri...
Kime, neyi anlatayım ki?
Herkes kendi derdine uykuda.
Kurduğunuz hayaller bile yıkık dökük,
Elinizi attığınız her bağ kopuyor sanki.
Ne geri dönebiliyorsunuz o eski heveslere,
Ne de bu enkazın içinden çıkabiliyorsunuz.
Zaman sinsi bir sızı gibi akıp giderken,
Yalnızlık duvarlar gibi üstünüze geliyor.
Sorular cevapsız, yollar ise sisli,
Yoruluyor insan kendi gölgesini taşımaktan.
Yine de bitmiyor içinizdeki o gizli direniş,
Kırılan her umut yeni bir iz bıraksa da.
Bu karanlık elbet bir gün rengini değiştirir,
Yaralar sarılmasa da taşımayı öğrenir ruh.
21:22 02.06.2026
Ellerimin klavye üzerinde dolaşması, ne yazacağını bilmeyen çaresiz bakışlarım mı? arayış diyor birileri... odam kaç m2 kaç m3? bilmiyorum, kare ama biliyorum. Masamın üzerinde ortadan ikiyie