Bir daha Kitapyurdu'ndan kitap alırsam...
"24 saatte kargoda" yazıyor dördüncü gündeyim hâlâ kargoya verilmemiş. Amazon candır ya adamlar aynı gün kargoya veriyor. Evet bu isyanımı neye borçluyuz bilmiyorum... :'P İçimi dökecek başka yer mi var, evet var da... Bu sıcakta kimsenin başını şişiremem, öyle de iyi niyetliyim ehehe :'D
Sırrın benimle mezara kadar gider. Ama ben bunu ne kadar sürede hazmederim bilemiyorum. 24 saat bile olmadı daha çok taze. Gözüme gram uyku girmedi.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Harmonia,
Bugün güneş yine o kibirli tepelerin ardında batıyor.
Odama sızan bu kızıl ışıklar, şanlı Boğaz’ın sularında yanan yakutlar gibi.
Ama içimdeki karanlığı aydınlatmaya yetmiyor. Herkesin hayranlıkla izlediği bu manzara,
senin yokluğunda üzerime çöken devasa bir yükten başka bir şey değil.
Kız Kulesi’ne baktım az önce, deryanın ortasında nazlı ve ulaşılmaz bir canan gibi duruyor.
Tıpkı senin gibi Harmonia; çok yakın ama bir o kadar dokunulmaz.
Galata Kulesi ise hasretle feryat eyler durur aşkın yollarında, asırlardır süren bir uykusuzlukla şehri izler. Tıpkı benim gibi. Çamlıca bir taht-ı revanmış da cihanı seyreylermiş,
Köprü bir altın gerdanlık gibi bağlarmış iki canı...
Varsın bağlasın Harmonia, bizi birbirimize bağlayan o görünmez, o acıtan bağ kadar güçlü mü sanki o demir yığını?
Deniz, sırr-ı aşkı gizleyen ulu bir ayna.
Martılar gökyüzünde feryat figan eyler, yari gözler.
Ben de seni gözlüyorum Harmonia, her mektup satırında, her nefeste.
Ey nâzenin şehir, sendedir güzelliğin en can yakanı.
Benim o ürkek ve yaralı kalbim, ancak senin adını taşıyan o evrensel uyumla, seninle coştuğunda anlam kazanıyor.
Sana aşık olmayan, senin bu asil ruhuna dokunmayan bir gönül, şu fâni alemde ezeli ve ebedi olanı nasıl bilebilir?
Mektubumu okurken derin bir nefes al Harmonia, çünkü benim buralarda nefesim kesiliyor.
Adem zengin
#mektup #istanbul#Üsküdar#camlıca
m.youtube.com/watch?v=QjyWPko...
Bugün istifa dilekçemi verdim.
Bazen insan sadece bir işten ayrılmaz; bir dönemi, bir kimliği ve omzunda taşıdığı görünmez yükleri uğurlar.
24 yaşımda büyük bir heyecanla başladığım bu yol, bana yalnızca bir meslek öğretmedi; hayata bakışımı geri dönülmez biçimde değiştirdi.
Çaresizliğe, yoksulluğa, ihmale, şiddete ve kedere tanıklık ettim. Ama aynı zamanda değişimin, umudun ve yeniden başlamanın sessiz mucizelerine de…
Sahada olmayı hep sevdim. Bir çocuğun kendi evinin penceresinden gördüğü dünyayı, okul koridorlarında omuzlarında taşıdığı görünmez yükleri, hayatı tek bir odadan ibaret olan hastaların her gün baktıkları aynı tavanı, şiddete rağmen yeniden yaşam kurmaya çalışan kadınların direncini ve yolu benden geçen onlarca çocuğun sesini…
Hepsi heybemde.
Bu yolculukta yalnız da değildim.
“Gel, kahve yapıyorum; orada konuşuruz.” diyen insanlar, telaşın arasında nefes aldığımız kahvaltılar, birlikte düşünüp çözüm ürettiğimiz, kimi zaman öfkelendiğimiz, kimi zaman umutlandığımız ekip arkadaşlarım… Bu meslekte yük paylaşılınca hafiflemiyor belki ama taşınabilir hâle geliyor.
Başkalarının karanlığına tanıklık ederken kendi gölgemle de tanıştım. Bir ömre ne kadar çok şey sığabileceğini, insanın en kırık yerinden bile yeniden filizlenebileceğini anladım .
Bu ayrılık, geride bıraktıklarımdan çok; beni çağıran yeni anlamlarla ilgili.
İnsan bazen bir yeri sevmediği için değil, orada büyümesini tamamladığı için yola çıkar. Çünkü değişim, kapıları öfkeyle çarpıp gitmek değil; kapıyı usulca kapatıp teşekkür ederek yeni bir eşiğe yürüyebilmektir.
Bugün yalnızca teşekkür ediyorum.
Bana güvenen çocuklara, ailelere, birlikte yol yürüdüğüm çalışma arkadaşlarıma…
Ve en çok da, 24 yaşımdaki o idealist halime.
Şimdi önümde yeni bir yol var.
Nereye varacağını henüz