Ezelden göğsümde bir sancı ki
Vicdanın umarsızca uyuyor.
Aynalar olmuş sitemkâr,
Düşman dediğin ta karşında duruyor.
İltimas gösterme zira
Sandığın gibi değil onlar.
İzleri yer etmiş aklına,
Çalarlarsa bir gün kapını,
Peşini bırakmayan gölgene
Yok yere çiviler çakılı.
Düşünmeli mi ki insan?
Söylesene, sormalı mı?
Kestiği ağacın kökündenmiş baltaları.
Bre, o insan diyor ya kendine:
"Bu sefil et parçasının
Hayvandan da bir farkı olmalı."
Canın değeri alazlanmadan bilinmez,
Kendinden ödün vermeyesin.
Âmâya dahi güven edilmez,
Onun bile belli değildir emeli.
Göklere bulansa cürmün
Taşıp toprağa yağacak hederi.
Kök verip hayra yoracak
Elde kalanın var mı ki ederi?
Unutma sakın dost denen,
Bir sözüne bin anlam katsa,