Her şey biraz fazlaydı.
İyi niyetli yaklaşımlarım, verdiğim değer, kurduğum empati,
hoşgörülü anlarım ve dahası…
Ruhuma sığandan fazlasını vermeye kalktığım için yoruldum.
Suçlusu benim.
“Sana kızmıyorum. Sen bu kadarsın. Bilmeliydim.” Diyor Cemil Meriç. Birinin ‘bu kadar’ olduğunu anlamanın hüznünü hiçbir şey telafi edemez. Sadece ‘bu kadar’ olana değil, en çok da görmek istemeyen gözüne, duymak istemeyen kulağına kırılır insan. Kendine kırılır.
Sırf birisini kaybetmek istemediğin için daha fazla anlayışlı ve affedici olmaya çalıştıkça, karşındakine de hak vermeye, düzeltir sanarak konuyu kapatmaya çalıştıkça, kimse seni kaybetmekten de incitmekten de korkmamaya başlıyormuş.