Ama, sevinç ve mutluluk insanı ne kadar da güzel kılıyor! Kalp aşkla nasıl da kaynıyor! İnsan bütün kalbini bir başka kalbe akıtmak istiyor, her şey neşeli olsun, her şey gülsün istiyor. Ve bu sevinç ne kadar bulaşıcı!
Baksanıza, biz neden öyle hep kardeş kardeşe olamıyoruz? Neden en iyi insan bile sanki hep bir başkasından bir şeyler gizliyor ve ona karşı susuyor? Doğrusu eğer boş yere konuşmadığını biliyorsa, kalbinde ne varsa doğrudan söylemiyor? Herkes gerçekte olduğundan daha katı görünmeye çalışır, sanki herkes açıkça dışa vurursa duygularıyla alay edileceğinden korkmaktadır…
Eğer beni şimdi sevdiğiniz gibi, hep sevmek isterseniz, yemin ederim ki minnettarım… aşkım sonunda sizin aşkınıza layık olacaktır… Şimdi elimi tutacak mısınız ?