"Sen hiç kendin ağladın mı?
Ben çok ağladım
Uyandığım bu dünyada en çok kendime acırdım
En umutsuz arkadaşıydım arkadaşların
İstridyenin içinde yaşamaya razıydım, incin olmalıydım "
Nezaket insanın içine, aldığı hasar kadar derinden işlemezdi. Aldığınız hasar ruhunuzda öyle kötü bir leke bırakırdı ki ne kadar silerseniz silin çıkmazdı. Sonsuza kadar orada kalırdı ve ben insanların sadece bana bakarak bile aldığım hasarları görebildiklerini hissediyordum.