İnsanlarla ilgili komik bir durum vardır. O da şudur ki nice kimseler, bilmek için yanıp tutuştukları ya da öğrenmeyi hiç dilemeseler de öğrendikleri her şeyi er ya da geç unuturlar. Kimi bu duruma çok üzülür, kimi bir şeyleri hatırlamamanın mutluluğun kendisi olduğunu söyler. Ama unutulan şeye ihtiyaç duyana kadar kimse, neleri unuttuğunun farkına varmaz.
Romeo: Rosaline'i seviyorum diye sık sık azarlardın beni.
Rahip: Sevdiğin için değil oğlum, yalnızca kapıldığın için...
Romeo: Gömmemi istemiştin o sevgiyi.
Rahip: Birini mezara gömüp de ötekini çıkarasın diye değil.
Yeniden güneş çıktı bulutların arasından ama ben hala üşüyordum.
İstesen de kalbin onu seçmez.
İstesen de onu sıcağı senin hapsolduğun buzları eritmez.