• Türk ve yabancı farketmez iyi kurgulanmış polisiye okumayı severim. Çünkü merak duygumu diri tutarak iyi vakit geçirmeyi sağlarlar. Fakat konunun dallanıp budaklanmasını ve de bu budakların da konuyla bağlantısının olmamasını sevemiyorum. İşte Ahmet Ümit bu romanda tarlabaşında işlenen bir cinayet fonunda bir çok şey anlatmak istemiş. Gezi parkı, 6- 7 eylül olayları, rant kavgası, mafya babalarının geçmiş hikayeleri, 3lü aşk hikayeleri, sokak çocukları ve hatta kendisini.. Vermek istediği sosyal mesajlar o kadar fazla ki keşke diyor insan birine yoğunlaşaymış yazar. Ve sonu öyle bi yere çıkıyor ki neden bu kadar hikaye anlattığını anlayamıyorsunuz. Biraz güncel olaylarla ilgilendirmek için aceleye gelmiş hissi veriyor sanki. Okuduğum için elbet pişman değilim. Eğer Ahmet Ümit'in üslubunu ve de Başkomiser Nevzat karakterini seviyorsanız sizde okuyabilirsiniz.
  • Ahmet Ümit'ten okuduğum ilk roman Beyoğlu'nun En Güzel Abisi. Polisiye romanlar okumayı seven biri olarak bu kitapta diğerlerinde olmayan bir şeyler buldum: sıcaklık ve samimiyet. Sade ve akıcı bir üslubu var yazarın ama sizi olayların içine çeken asıl unsur bu değil. Başkomiser Nevzat, Komiser Ali ve Kriminolog Zeynep var mesela Londra'nın kalabalık caddelerinde koşuşturan Dedektif Mike yerine. Sokaklarında gezindiğiniz Beyoğlu'nda cereyan ediyor olaylar. Evet kitap kurgu ama gerçeğe çok daha yakın Gezi olayları, 6-7 Eylül, kürtlere yapılan ırkçılık, kadına şiddet, esrar çeken sokak çocukları, kumara göz yumabilen bazı polisler hepsi de bu topraklarda yaşanan olaylar. O yüzden kendimi bir roman okuyordan çok, haberlerde çıkan gerçek bir cinayet soruşturmasını takip ediyormuş gibi hissettim.

    Biraz da kitabın hoşuma gitmeyen taraflarından bahsedeyim.
    SPOILER içerebilir!
    Yazar kendine kitabın içinde bir rol biçmiş. Hayır, başkomiser Nevzat değil yine bir yazar kitaptaki rolü. Bu karakterin üzerinden de kendini eleştirmiş. Bu eleştiri işini okuyucuya bırakmalıydı diye düşünüyorum. Bu şekilde beni eleştirebilecek kişi yine benim demek istiyormuş gibi bir izlenim bıraktı bende. Bir de kitapta bir paradoks vardı. Yani kitabın sonu aslında başı, başı ise sonuydu. Kitabın içindeki yazarı daha az antipatik bir karakter yapsaydı bu güzel bir ayrıntı olabilirdi. Ama bu haliyle bende sadece tatsız bir gülümseme bıraktı.

    Toparlayacak olursam okumazsaniz çok şey kaybederseniz diyebileceğim bir roman değil fakat okursanız hoş vakit geçirebilirsiniz.
  • Kitap Aziz Nesin 6, 7 Eylül olayları hapishane yasadik olayları derlemis. Kemal Tahir olan dostluğu ve diyalog harkulade. Geçmişimize ayna tutan eser çok naif. Migros Türklerindir.
    Hikayesi fevkalade
  • Dürtülerin baskı altına alınması,ezilen bireyde bir saldırganlık gizilgüç(potansiyel mekanik güç) yaratır;bu gizilgüç,sistemin iç ve dış düşmanlarına karşı kanalize edilerek,kapitalizmin çıkarları için doğrudan kullanılabilir..
    ***tıpkı 6/7 Eylül 1955 olayları gibi.
    Kapitalizmde Korku kitabından..
  • Tanıl Hoca, "Türkiye'nin Linç Rejimi" isimli eseriyle çok ama çok önemli bir çalışma ortaya koymuş. Açık açık konuşulmasından çekinilen bir olayı -ve toplumumuzda çok ama çok sık görülen bir olayı- incelemiş. Tanıl Hoca'nın yaptığı tanıma göre linç, kalabalığın azlığı çiğnemesidir - bazen, tek birisini. Korunmasız, çaresiz durumdakine saldırmaktır. Köşeye kıstırılmış, kuşatılmış olana çullanmak... Yerdekine bir tekme savurmak... Bireysel sorumluluk üstlenmeden, kalabalığın koynuna sığınmış, ‘anonim’ bir cürmün gölgesine saklanarak... (s.10) Sunum bölümünde lincin ne olduğuna, nasıl ortaya çıktığına, bu konudaki psikolojik ve sosyolojik araştırmalara değinmiş. Ayrıca yine sunuş bölümünde Türkiye topraklarında en çok lince uğrayan kesimlerden örnekler vermiş. Yine bu bölümde faşist demagog Nihal Atsız'ın kan donduran bir mektubundan da bahsetmiş.

    Sunuş bölümünde anlattıklarını toparladıktan sonra Kemalist dönemdeki linç olaylarını veya lince kaymaya müsait olaylardan bahseden Tanıl Bora, yine bu bölümün içinde Türkiye Cumhuriyeti tarihimizin belki de en acı olaylarından biri olan 6-7 Eylül Olayları'ndan bahsederek, olayların vuku bulduğu sıradaki linç atmosferinden söz etmiştir. Bu olaylar sırasında yöneticilerin, emniyet mensuplarının ve halkın tutumunu da aktarmıştır.

    Sonraki on sayfalık görece kısa bir bölümde 'milli refleks', 'linç güruhu', 'intikam dili', 'yas yasağı', 'intikam' gibi kavramlardan bahsedilmiş ve sonraki bölüme geçilmiştir. Sonraki bölümde Recep Tayyip Erdoğan Türkiye'si ile Adolf Hitler Almanya'sındaki linç düzenini, devletin ve kolluk güçlerinin tutumları karşılaştırılmıştır. Bu denli büyük benzerliklerin ortaya çıkması insanın kanını donduruyor.

    'Linç Kültürü Üzerine Birkaç Not' isimli bölüm üzerine pek bir şey bahsetmeyeceğim. Bu kısmı kendinizin okuyarak yorumlamanızın daha sağlıklı olacağı kanaatindeyim. Kitabın 69. sayfasından 83. sayfasına dek olan kısımda Türkiye Cumhuriyeti'nin en büyük başkaldırı hareketi olan Gezi Parkı Eylemleri ve burada gerçekleşen linçler ve tutumlar anlatılmış. Kitabın sayfalarını okurken o günler tekrar ve tekrar aklıma geldi. Son olarak da 2002 yılından 2013 yılına dek Türkiye'de gerçekleşen linçlere örnekler verilmiş. Bu kısımda anlatılan linçlerin hemen hemen tamamı aşırı sağcı bir grup tarafından gerçekleştirilmiş eylemler. Özellikle öne çıkan şehirler ise hiç şaşırtıcı değil. Bursa, Sakarya, Trabzon, Rize, Balıkesir ve İstanbul. Bu kısımda anlatılan linçlerde tamamen bir bahane ile masum (veya değil farketmez bu lincin hukuksuz bir fiil olduğunu değiştirmez) insanların dövüldüğünü, öldürüldüğünü veya bölgesinden sürüldüğünü gösteriyor. Özellikle hedef olarak alınan insanlar Kürtler, trans bireyler, Romanlar, sol görüşlüler, tamamen yasal bir siyasi yapılanmanın altında (HADEP, DTP, BDP) bildiri dağıtan veya anayasal olarak belirlenmiş toplanma ve gösteri yapma hakkı kapsamında toplanan insanlar.

    Kısaca toparlamak gerekirse bu eser büyük bir önem arz ediyor. Lincin tarihi gelişimi, ne olduğu, nasıl gerçekleştiği, arkasında yatan psikolojik veya sosyolojik sürecin anlatıldığı, Türkiye ve Nazi Almanya'sı arasında bir kıyaslamanın yapıldığı ve daha pek çok tarihsel olaya da atıf yapıldığı bir eser olmuş "Türkiye'nin Linç Rejimi". Siyaset, sosyoloji ve tarih ile alakalı tüm okurlara bu eseri öneriyorum. İyi okumalar dilerim.
  • Hep okumak istediğim halde bir türlü okuyamadığım kitaplardan biridir “Musa Dağ’da Kırk Gün”
    Belki de bu kitabı çok okumak isteğimin altında yatan sebeplerinden birisi de atalarımın anlattığı Ermeniler ile ilgili o güzel anıların izini sürmektir.
    Kozan’da, Ermenilerle iç içe yaşamış, onların uğradığı haksızlıkların tümüne defalarca maruz kalmış Türkmen boylarından birine mensup olmam da benim için kitabı önemli kılan faktörler arasındaydı elbette.
    Bu olayları birebir yaşamış atalarımın anlattıkları ile tarihi gerçekler kitabın abartısız ve politik kaygılardan uzak, belgesel nitelikte olduğunu göstermektedir.
    Hatay’ın Samandağ bölgesinde bulunan Musa Dağ ve çevresinin coğrafi durumu ile dağdaki kalıntılar da kitabı doğrular niteliktedir.
    Kitabın belki de en önemli tespiti “Osmanlı İmparatorluğunun çöküşü Ermenilerin cesetleri üzerinde olacak" öngörüsüdür ki, evet Osmanlı İmparatorluğunun çöküşü Ermenilerin cesetleri üzerinde olmuştur.
    Zira Ermenilerin gitmesiyle Osmanlı, hekimlikten, cebeciliğe, demircilik, dokumacılık, marangozluk, kuyumculuk, semercilik, nalbantlık, taş isçiliğine kadar neredeyse bütün zanaat ve ticaret erbabı ile eğitimli okumuş insanını kaybetmiş oluyordu.
    Osmanlı’da tahta çıkanın kardeşlerini boğdurması Fatih tarafından kanun haline getirilmişti ve 3. Mehmet tahta çıktığı gün 19 kardeşini boğdurarak bu konuda rekor kırmıştı.
    600 yıl boyunca kaç şehzadenin boğdurulduğu, hamile olma ihtimaline karşı kaç şehzade cariyesinin taş bağlı çuvallara konulup, denize atıldığını bilmiyoruz fakat 600 yıl boyunca 44 sadrazamın boğdurulduğu kesin.
    Hazindir ama altı bin askerin bir gecede katledildiği hadisenin adını “Vaka-i Hayriye (Hayırlı Olay)” koymuş bir milletiz biz Türkler.
    İyi de Osmanlı öyle de Cumhuriyet’in sicili Osmanlı’dan daha mı iyi?
    Keşke öyle olsa ama ne yazık ki öyle değil maalesef.
    Ne yazık ki, İttihatçıların yaptığı bu zulüm, ne ilk ne de son olmuş, ne halkımız ne de siyasetçimiz bu çöküşten hiç ders çıkarmamış ve cumhuriyet döneminde de bu tarz haksızlıklar, hukuksuzlar, zulümler hep var olmuştur.
    Örneğin hanedan mensupları ve 150’liklerin sürgün edilmesi veya İstiklal Mahkemelerinin estirdiği devlet terörünün Ermeni tehcirinden daha masum olduğunu iddia edebilir miyiz?
    Bir hanedan mensubu bu konuda: “Biz Söğüt’ten elde kılıçla çıkıp Viyana’ya kadar gidenlerin torunuyduk. Biz hiçbir vakit Türkiye’nin fenalığını düşünmedik. Ama bu memlekete 600 sene hizmet ettikten sonra bir gece ansızın hazırlanmamıza bile müsaade edilmeden apar topar kovulduk.” Diyor.
    Fırka-ı İslahiye’nin Sis’te (Kozan) 1865’te yaptığı icraatlar ve ardından gelen zorunlu iskân veya Dersim Tertelesi, İstanbul Rumlarına karşı 1955, 6-7 Eylül yağma talanı, 27 Mayıs, 12 Eylül, 28 Şubat, Ergenekon – Balyoz, FETÖ davaları ve daha niceleri kendi halkımıza yaptığımız zulümler değil midir?
    Maraş, Çorum, Sivas’ta kendi kanımız, canımız, ırkımızdan insanlara Ermeni, Rum vatandaşlarımıza reva gördüğümüzden daha acımasız, daha insafsız, daha utanç verici saldırı ve katliamlarda bulunmadık mı?
    Biz Türkler gibi, yazmayan ve okumayan toplumların maalesef hafızaları da olmuyor.
    Bu konuda Ermenilere ne kadar teşekkür etsek azdır.
    Zira Selçuklu, Osmanlı ve Cumhuriyet döneminde Türklere, Müslümanlara karşı da bunun gibi sayısız tehcirler, zulümler, haksızlıklar, hukuksuzluklar olmasına rağmen, Ermeniler kendilerine karşı yapılan bu zulmü unutmadı ve unutturmadılar.
    Bu arada öz be öz bir Avşar Türkü olan Dadaloğlu’nun Osmanlı ve Fırka-ı İslahiye’nin zorunlu iskân zulmüne kaşı şu haykırışıyla, Musa Dağ direnişi arasında bir fark olup olmadığı konusunu da okuyucunun takdirlerine arz etmek isterim.
    (Kalktı göç eyledi Avşar elleri
    Ağır ağır giden eller bizimdir
    Arap atlar yakın eder ırağı
    Yüce dağdan aşan yollar bizimdir

    Belimizde kılıcımız Kirman'i
    Taşa geçer mızrağımın temreni
    Hakkımızda devlet etmiş fermanı
    Ferman padişahın dağlar bizimdir

    Dadaloğlu’m yarın kavga kurulur
    Öter tüfek davlumbazlar vurulur
    Nice koç yiğitler yere serilir
    Ölen ölür kalan sağlar bizimdir.)
    Günümüzde her yıl binlerce kişi, ezan okunan ülkelerden, “kâfir” diye andıkları, çan çalınan ülkelere kaçabilmek için can veriyorsa, artık kendimizle yüzleşmenin, hukuksuzluğa, adaletsizliğe, yolsuzluğa, yağmaya talana “dur” demenin zamanı gelmedi mi?
    İttihatçı kafasının “benden değilsen ölümlerden ölüm beğen” anlayışının 600 yıllık imparatorluğu nasıl on yılda paramparça ettiği gerçeği, herhalde bu kitapta anlatıldığı açıklıkta hiçbir yerde anlatılmamıştır.
    Günümüzde, çevre, doğa, hukuk, adalet, hapishaneler, eğitim, sağlık, ekonomi ve yoksulluk konularına bakınca, içinde bulunduğumuz durumun sürdürülebilir olduğunu herhalde hiç kimse iddia edemez.
    Kendimizle yüzleşmemiz için bu kitabın iyi bir başlangıç olması dileklerimle.
    İyi okumalar.
  • Her mevsim yüreğimizi yaktınız, dileğim o ki yaptığınız herşeye birebir katlanmaniz. 6/7 eylül olayları ırkçı kafatasına sahip bir ideolojiye bile sahip olmayan zavallıların yaptığı bir katliamdı.