Kötülükten ancak kötülük çıkar. Bayağılık insan ruhunu
öldürür. Elbette, çok gelişmiş milletler, kötülükten de birşeyler çıkarıp, onu az gelişmiş milletlere ihraç etmek yolunu bilmektedirler. Kötülüğü rasyonalize edip, ya da sanat eserlerinde dondurup, hayata ait bir canlılık bulmaktadırlar
kötülükte.
Dünya
tefekkür tarihine ‘Durbakalımhelecilik’ geçmezse, babama
yapılmış en büyük haksızlık olacaktır bu. Bende belki biraz bu felsefenin tesiriyle böyle olmuşumdur.
“Sen, yalın düşüncelere alışıksın sadece. Hayatın
asıl tadı, gerçek tuzu olan ikinci dereceden bilinmeyen güzelliklerin farkında değilsin. Biliyorsun hayat...”