hele insan denen o
karıncaların üstünde yalnız başınaysam. Vaazların, dinsel
söylevlerin, alev mucizelerinin ulaşılabilecek
yüksekliklerde geçmesini kolayca anlıyordum.
vicdanımın rahat
olmasına yetiyordu. Doğruluk duygusu, haklı olmanın
verdiği doyum, kendini değerlendirmenin sevinci, bayım,
bizi ayakta tutan ya da ilerleten güçlü zembereklerdir.