" Gözyaşları içinde şöyle dedim, ' Ah, beni affet! Sen iyi ve şefkatlisin ama ben yaşama uygun değilim. Neden yaşamak zorundayım? Bitmek bilmeyen saatleri çekmek, dallarını huzursuzca sallayan ağaçları görmek, havayı hissetmek ve hepsine en keskin azabı duyarak katlanmak için. Bedenim güçlü ama ruhum bu canlı ıstıraba dayanma çabasıyla çöküyor. Ölüm benim ulaşacağım hedef, ama heyhat! Yolun sonunu bile göremiyorum ben...' "