Ay Işığı
@A5ya
Gülümseyin: öyle samimi ve sıcak olun ki her sıktığınız ele, ruhunuzu da katın.
DaIe Carnegie
Gecenin bir saati yola çıktım içimde küçük bir umut ve heyecan ile. Otobüse bindim, araç hareket etti, ışıklar söndü ve başladı; o meşhur uzun bilmemeye yazan yolculuğum. "Bu yolculuğa hazır mıydım, ben şu an ne yapıyordum?" gerçekten böyle daha niceleri kafamın içinde dolaşmaya başladı. Durduk yere gözlerimden boşalmaya başladı. Tabi ona da durduk yere denir miydi, onu da bilmiyorum Gözlerimden akanlar da haklıydı, sığamadılar...
Çabalıyordum bir şeyler için, evet gerçekten de istiyordum bir şeylerin olmasını ama yorulmaya başladığımı farketmiyor, kabullenmek istemiyordu sanki bir yanım. Evet hadi bu kez olacak, o gün bugünse, o nasip buysa... Böyle böyle diyerek beni kandırıyordu bir yanım. Ya da belki bu cümlelere gerçekten ihtiyacım vardı bazı şeyleri yapmam, denemem için. Nasipten ötesi yoktur ya hani, ona inanıyorum gerçekten. Ne kadar yorulsanzda yaptığın olmasada senin buna ihtiyacın var. Şu anki bu kocaman kızı oluşturman için. O yüzden kalk. Evet sızlan, yakın ama kalkmayı da unutma. Sayıyorum 5-4-3-2-1
Şimdi "BAŞLA", senin buna ihtiyacın var
Reklam
İnsanın kalbi de acılar içinde kalabilir, aklı da. Onlar da "kanadı kırık kuş gibi merhamet ister.
En sinirli zamanımızda, en zor zamanımızda doğru davranmamızdır ahlak. Yoksa sakin zamanda, hiçbir şey yokken herkes nazik, güler yüzlü, yardımsever.
Çok büyük hayaller kurmamamız lazım yaptığımız iyilik-lerle alakalı. Karşılık beklediğimiz için yapmamamız lazım.
Zaten o zaman iyilik olmaz, borç vermek olur. İyilik borç gibi değil bizim kültürümüzde; "İyilik yap denize at, balık bilmez ise Halık bilir." Bilmesi gereken O (c.c.), insan bilmese de olur. İyilik yapmak başlı başına bir risk. Bilinmeyebilir, fark edilmeyebilir, pişman olacağınız durumlar olabilir. Bu riski alacağız. Biz, bize iyilik yapmak yakıştığı için yapıyoruz, kimseye borç vermeden. Herkes kendine yakışanı yapsın