"Çünkü her şey ölçülü olmalı, yaşamak bile... Yaşamaktan geriye kalan şey, mavi bir yuvarlağın içinde dönüp dururken uyuyamayanların sırt ağrısı iken sonsuz uyuyanların huzuru nasıl da kulağa hoş geliyor. Sevgili huzur müziğine katılmak istiyorum. Beklentilerimi geride bıraktım. Her şeyi ardında bırakmanın bir kaybediş olduğunu zannediyorlar, daha ziyade manevi olmayan şeyleri. Oysa dağ gibi bir çöp yığınının içinde, sana esas lazım olan şeylerin bulunmasının zorluğu ile kıyaslandığında en büyük kaybediş bu olsa gerek diye düşünüyorum. İnsan bu, sahip oldukları çoğaldıkça kalabalık eşyalarla dolu odanın içinde çoğu şeyin varlığını bile unutur. Üstelik en kötüsü, buna kendi varlığı dahil."