Ali Egemen Gök
@AEGok
7 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İçimizdeki Deliler(*Ve küçük spoilerlar*)
Kaç insan esiri fikirlerinin , kaç can ? Sürekli dönüp duran endişeler , korkular ve kıskançlıklar zihinde... Sürekli pataklar duvarların içinde mahsur kalmış ben'i.
Veronika da mutluluğuyla baş edememiş bir kızdır. Güya monoton hayattan ve güya her şeyin ters gittiği dünyadaki yanlışlıkları düzeltememekten sıkılmıştır. Ve bu algoritma sonucu intihar fikri gelir aklına. O da bir avuç uyku hapını yutar. Gözünü açtığında beklediğinin aksine cennet veya cehennem değil bir deli hastanesindedir. Ona söylenene göre de birkaç günü vardır ölmeden önce.
Bu hikaye başlarda ölümün hikayesidir. Bir bitişin ve yokluğun. Umutsuzluğun hikayesi. Gerçeklikten kopuk ölümü bekleyen çoktan ölmüşlerin hikayesi. Ve bir de Dr. İgor vardır. Kitabın sonunda der ki , vitriolün bilinen tek tedavisi yaşama bilincidir . Bu bilinci veren tek ilaçsa ölüm bilinci. Ve böylelikle ölümün hikayesi bize yaşamın hikayesinin kapısını aralar.
Bu kitabı ben bir romandan çok daha öte kabul ediyorum. Bu alelade bir roman değil . Bu roman hayatın nasıl yaşanması gerektiğine dair bir kılavuz aynı zamanda. Kendi özüyle iletişimi koparanların özünü bulmasına yarayan bir rehber . Aynı Veronika gibi. O da diyor ya " O hapları aldığımda nefret ettiğim birini öldürmeye çalışıyordum . İçimde başka , sevebileceğim Veronikalar olduğunu bilmiyordum." Veronika'nın içindeki sevebileceği Veronika'ları bulmasını okurken insan da kendi içindeki sevdiği benlerini buluyor.
Sosyal hayatlarımızda medeniyet denen makine , özellikle de korkuyla yönetilen medeniyetlerde , insanları kalıplara sokuyor. Dr. İgor'un dediği gibi doğada tek bir yaprak yoktur ki başka bir yerde de tıpa tıp benzeri olsun. Doğal olan bu farklılıktır. Dolayısıyla tek bir insan da yoktur ki başka bir insanla tıpatıp aynı olsun. Ama medeniyet
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Dorian'ın Kalıpları(**Spoiler**)
Basil Hallward ünlü bir ressamdır ve romantik bir şekilde hoşlandığını itiraf ettiği Dorian'ın muhteşem bir portesini çizer. Dorian portreye bakınca gerçekten de kendi formunun ne kadar güzel olduğunu görür ve kendi formu yerine zamanın portredeki adamı değiştirmesini diler. Bir şekilde bu dilek tutar.
Bu kitap sadece romandaki karakterlerin psikolojik incelemesiyle değil kurgusunun orijinal konusunun getirdiği felsefi problemle de incelenmeyi hak ediyor bence. Hatta benim ilgimi daha çok çeken noktası bu oldu. Ruhumuzu gerçekten görebilseydik -ondaki iyiliği kötülüğü ve değişimi- ne olurdu?
Öncelikle ruh dediğimiz şeyi tanımlamak gerekiyor. Ruh bence en azından bu kitapta kullanılan anlamıyla zihnimizin bütün kalıplarının - duyular, duygular, düşünceler- toplamıdır. Peki biz bütün bu kalıpları görebilsek ne olurdu?
Birçok spiritüel öğretinin de önerdiği gibi zihnimizin kalıplarının farkına varmak , onun işleyişini anlayıp onu kontrol edebilme yetisi kazanmak çok önemli bir erdemdir. Kitapta da adeta Dorian'a aydınlanmış bir kişinin ömrünü harcayarak kazandığı bir meziyet hediye ediliyor , bütün zihinsel kalıplarını görebilmek. Dorian bu aydınlanmaya hazır olmadığı için kendi egosunu nevrotik bir şekilde savunma dürtüsü hissediyor ve bu portreyi kimsenin girmediği bir tavan arasına kilitliyor. Nevrotik değil de olgun bir savunma geliştirseydi ve portreyi görmezden gelmek yerine onu kabul edip o portenin yaratacağı fırsatları değerlendirseydi çok daha farklı bir son olurdu. Benim ilgimi çeken son da bu.
Kitapta da bahsedildiği gibi "Bize en çok zulmedenler kaynağı konusunda kendimizi en çok kandırdığımız tutkulardır. En zayıf dürtülerimiz tabiatından haberdar olduklarımızdır."