Tam 2 yıl 58 gün önce ordan ayrılırken 6 saatlik yolun neredeyse tamamını ara ara ağlayarak akıttığım gözyaşlarımı güneş gözlüğümün çerçeveleriyle kapatmaya çalışmıştım.. Kimseyle vedalaşmak istememiştim. Çoğu duygusal insanda olduğu gibi ben de vedaları sevmiyordum.. Ama sanki bu kez yanlış yapmıştım. Gözüm arkada kalmıştı. Kalbim orada kalmıştı.. Birgün mutlaka tekrar oraya dönmeyi hayal ederdim. Ama artık orayı görmek istemiyorum . Çünkü deprem yüreğimdeki şehri haritadan silmişti sevdiğim insanlarla beraber.. Ben hâla 2 yıl 58 gün öncesine takılıp kaldım..