İki çay söylemiştik orda, biri açık,
Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.
...
Uzaklara bir bakışın vardı kafeteryada,
Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.
``açık çay içerdi hep, demli olunca bardağın diğer tarafından beni göremezmiş, öyle derdi.``
Biliyorum sana giden yollar kapalı,
Üstelik sen de hiçbir zaman sevmedin beni.
Ne kadar yakın ve arada uçurum;
İnsanlar, evler, aramızda duvarlar gibi.
Uyandım uyandım, hep seni düşündüm
Yalnız seni, yalnız senin gözlerini.
Bu yüzden bir gün seni bırakırım ya,
Tütünü bırakmak gibi bir şey olur bu.
Evet, gün geliyor bıkıyorum senden,
Ama İstanbul`dan bıkmak gibi bir şey bu...