"Psikanaliz sırasında hastanın divana uzanıp bazen söylenmesi hiç hoş olmayan şeyleri anlatması gerekir." Bunun üzerine şu açıklamayı yaptım: "Logoterapide ise hasta dik oturabilir ama bazen duyulması hiç hoş olmayan şeyleri duyması gerekir."
Yaşamın yine onu beklediğini, bir insanın dönüşünü beklediğini anımsatmamız gerekiyordu. Ama ya özgürlükten sonra? Kendilerini bekleyen hiç kimse olmadığını gören insanlar vardı. Kampta, tek başına anılarıyla cesaret bulduğu insanı arayan ve artık var olmadığını gören kişinin vay haline! Rüyalarındaki gün sonunda geldiğinde, özlediği onca şeyden hepten farklı bir şey bulan kişinin vay haline!