A.Hüsrev
@AHusrev
Elif aynaya her baktığında, zamanın yüzünde bıraktığı izleri fark ediyordu. Eşi Murat ise bir arkeologdu; eskimiş olanı atmak yerine, daha dikkatle inceleyenlerden. Elif’in saçlarına düşen her beyaz tel, Murat için yeni bir keşifti. Kırışıklıklar, onun gözünde silinmesi gereken kusurlar değil; yaşanmışlığın izleriydi. Yıllar geçtikçe Elif kendini eksilir sanırken, Murat onu her gün biraz daha merakla sevdi. Çünkü o, değerli olanın zamanla ortaya çıktığını bilen bir arkeologdu.
Kozmik bakışla insan kaygıları, evrenin dev ihtişamı karşısında geçici bir gölge gibi silinir. En büyüleyici gerçek ise şudur: Hiçliğin ortasında, anlam arayışıyla yükselen bilinç, evrenin sırlarını sorgular ve kendi varlığını fark etmeye çalışır. Küçük bir zerre olmamıza rağmen, derinliklere inmeyi ve orada bizi bekleyenleri keşfetmeyi arzuluyoruz.