Nefsini bilen kişi, herhangi bir insanda gördüğü bir kusurun kendisinde de olabileceğini düşünür. Böyle bir eksikliğin kendisinde ya görünür halde ya da ortaya çıkmak için saklı olduğu olabileceğini de hatırından çıkarmaz. Nefsini bilen kişi, işte böylece onu idare etmesini de bilir ve dünya hayatında mutluluğa ulaşır.
Böyle bir şuura sahip insan, başkaları hakkında dedikodu yapmaz, insanlarla alay etmez. Çünkü başkasında görülecek bir kusurun kendisinde de olabileceğini kabul eder.
İnsan, Allah tarafından yaratılmış tüm varlıkların iyi veya kötü özelliklerinden derlenip yaratılmış bir varlıktır. Bu nedenle de insan öz nefsini gereği gibi bilirse, yaratılmış diğer tüm varlıkları da anlamış olur.