Günümüzde artık insan, Manilius gibi ağlamamalıdır:
"Dünya baştan başa zorbalık,
Yalan dolanlarla dolu.
Savaş yağmacılar,barış kalleşlerle..
İnsancıl doğruluğu arama boşuna
Bir tek kalp dürüstlük için atmaz
Düzenbazlık üzerine kurulu düşünceler
Ne zaman doldu çağımız kötülüklerle
İnsanı gazaba
Sürüklüyor Kıskançlıklar
Fitnenin taht kurduğu gönüller,
Dünyanın sahibi oldu artık.
Her yerde keyfince hüküm sürer
Koca eşini vurur.
Gırtlak gırtlağadır dostlar .
Ebeveynini kurbanlık diye
Satar oğullar “
Lucretius’un şu mısralarını bir kerede burada hatırlamalıyız.
“Ancak yaşatarak yaşarlar
İnsanlar birbirini,
Hayat meşalesini
ellerinde taşırlar
Ve devrederler birbirlerine “