Çünkü sadece kendi kaderlerini bir gizem olarak yaşayabilenlerin gerçek anlamda yaşadıklarına inanıyorum.
•••••••••••••••••••••••••••••••••••
Kendi kendimi anlamaya başladığımdan beri diğer pek çok şeyi de anlıyorum.
Yüreğimdeki kabuğu kırdıktan sonra bir anda her şey benim olmuştu,kendimi bırakmamın,kendimi armağan etmemin sevinci içimde kabarıyordu. Birilerini sevindirmenin ve bundan sevinç duymanın ne kadar kolay olduğunu hissediyordum:İnsanın kendini açması yeterliydi, insandan insana Canlı bir akış başlıyordu hemen,yükseklerden derinlere iniyor,derinlerden tekrar sonsuzluğa yükseliyordu.
Benim içimdeki suçlu onların içindeki suçluyu anlıyordu,onlar bana korkutarak eziyet etmek istiyorlardı,ben de onlara tepkisizliğimle.Aramızda sessiz bir mücadele vardı ah ne kadar bereketli bir geceydi!
Bir yerlerden boğuk,yolunu şaşırmış bir müzik sesi geliyordu,elimde olmadan peşine düştüm,çünkü bugün her şey beni cezp ediyordu,kendimi tümüyle rastlantıya bırakmaktan büyük bir haz duyuyordum ve usulca dalgalanan bir insan denizinin ortasındaki bu körlemesine sürüklenişin olağanüstü bir cazibesi vardı.