Bir keresinde farklı bir işkence uygulamaya kalktılar. Ebu Cehil ve birkaç yandaşı, zırh gibi demirden bir yelek giydirdiler ona. Güneşin cehennem ateşini andıran sıcaklığı altında kumların üzerine yatırdılar. Saatlerce öylece bıraktıktan sonra yine:
-Dininden hâlâ dönmeyecek misin Ammar, diye bağırdılar.
Uğursuz yüzlerine bir süre anlamlı anlamlı bakıp önce. İmansızlıklarına mı acıyordu, yoksa "İnsan denen bu varlık nasıl böylesine zalim olabilir?" diye mi düşünüyordu, pek belli değildi. Sonra da yiğitçe:
-Hayır, dinimden dönmektense ölümü tercih ederim. Bunu böyle bilin, diye haykırdı.
•Ebu Cehil, "Muhammed(sav) bunlara nasıl bir iman aşılamış, nasıl bir güç vermiş, anlamak mümkün değil!"•
dedi arkadaşlarına. Sonra da öfkesinden kudurmuşçasıma uzaklaştı oradan.