Milyar yıllık devran bu; güneş doğdu, ay tutuldu, çağlar devrildi.
Kainat kendi sessizliğinde,devasa çarklarını devirdi.
Yıldızlar çarpıştı, nehirler yatak değiştirdi de,
Dünya,bir çocuğun kalbi kadar ağır bir yük görmedi.
Okul bahçesinde yankılanan masum çocuk sevinci,
Annelerin göğü yırtan feryadına dönüştü.
Bir misket çamura bulandı, kitabı yarım kaldı yerde;
İnsanlık kendi ruhunu kurşuna dizdi bu kör seferde.
Hangi teselli dindirir bu acıyı, kim tutar ölümün elinden?
Güneş utancından batsın, sussun bütün diller.
Çocukların vurulduğu yerde, her mevsim mahşer...