Ama işte günler akşam oldu, kış geçip bahar geldi, yaz gidip sonbahar oldu, parça parça, sanki çöp çöp aktı bitti; kederimde geçti gitti, daha doğrusu dibe indi; çünkü ne de olsa bir şeyler kalıyor, nasıl söyleyeyim... Sanki insanın yüreğinin üstüne bir taş oturuyor!
Kimsenin ruhuyla, yüreğiyle, duygusuyla, nasıl isterseniz öyle deyin, kavramasına bir yararı yoktu bunun; aksine böyle bir şeyse amaçladığınız, gözün gördüğünün, kulağın duyduğunun ötesini kavramak için öğlen sıcağının sessizliği içinde geçmişin kalıntıları arasında tek canlı olarak burada yalnız başınıza durmanız gerekiyordu.