"Bencilleştim, duyguları kaybettim belki, kim bilir? Belki içimdeki seni kaybettim. Sabahları mutlu uyanıyorum. Geceleri huzurla uyuyorum. Pişman olduğum şeyler yaşamıştım. Artık pişmanlık nasıl bir şeydi hatırlamıyorum. Teşekkür ediyorum yaşadığım her şeye. İyiki yaşamışım diyorum."
"Dört yaşındaydım; babamın çığlıklarından ve yumruklarından kaçıp evimizin karşısındaki harabede sabahladığımız gece annem şöyle demişti: 'Yetetince hızlı koşarsan buradan çok uzaklara gidebilirsin.' Koşmayı bu yüzden seviyordum."