Sen, karşılaştığın her insanın, her ağacın, her rüzgârın içinde varsın.
Senin varlığın, bütünü tamamlar.
Çünkü bu yolculuk sadece kendine değil, hepimize.
Almaya değil, vermeye niyet ettiğinde dönüş başlar.
Bir çiçek gibi açarsın, sadece kendin için değil, etrafı güzelleştirmek için.
İyileşmek artık kişisel değildir.
Bir orman gibi yaşarsın sonra - birbirine bağlı, kökleri görünmeyen bir dilden konuşarak.
Doğa seni dışarıdan sarmaz,
Zaten onun bir parçasısındır.
Toprak gibi susarsın bazen.
Yağmur gibi düşersin.
Rüzgâr gibi değişirsin.
Ve sonunda fark edersin:
Uzak durduğun bazı yönlerin, sana bir şey hatırlatmak istiyor olabilir.
Sen, insansın.